Sıfır Noktası

mevzubahis

Thu, 26 Jun 2008 20:39:00 +0300

“...bombalar patlayabilir,

bombalar patlamayabilir...” c.b.

Bilgi erdem değildir ne de mutluluk verir ama işte işin kötüsü bilgiyi paylaşmak, –tamami ile kişisel- mecburidir.

Çünkü küstahlaşmaktan korkarsın, yalnızlaşmaktan korkarsın, sen bildiğine göre herkezin söyleyebileceği bir şeyleri “harcarken”, en azından anlaşılmak istersin. Amacın bu değil ama en azından bir kez amaca yönelik olduğunu anlamak istersin. İnsan sosyal bir avcıdır, işte bu yüzden onaylamazlarsa anlayamazsın.

Aslında demem o ki, ülkesinde kitap okunmadığından yakınan bir aydın ne dediğinin anlaşılmadığından yakınıyordur; televizyonda konuştuğu saat ya da gazetede vuruş başına aldığı para onu anlaşlılan bir spor yazarı kadar yapmaz. Demem o ki, her devrim işi gücü bırakıp okullar kurmaya başlıyorsa halkı için yaptıklarını halkına ne için yaptığını anlatmaya çalışıyordur. Yani demek .. ( devamı )

Merkez

Mon, 26 May 2008 02:15:00 +0300

Bilinçsiz avlanmalar yüzünden bazı canlı türleri yokoluşa sürükleyen ben değildim. Dürüst olalım, avlandım ama bilinçsiz değildim, daha çok açtım... Ya da ne bileyim doğu borsalarını çökertecek ve milyonları açlığa sürecek kadar bir yatırımım –tahmin edebilirsiniz ki- hiç olmadı. Atmosferi yok edebilecek sanailerden bir kaçında hissem yok. Buzullar eridiğinde ise ne bu sayede açılan kuzey yollarını ticaret için kullanmak ve buralara özel birlikler yollamak aklıma geldi ne de kopan buzdağlarına turistik geziler düzenlemek. Doğal bir felaket olacağını bilemem çünkü bu tip haberler spam olarak e-postama gelmiyor, bilseydim bile milyonlarca insanın ölümüne, tarım arazilerinin yok olmasına vd. gözyumamazdım.

Ben de sizin gibiyim; ürettiklerini tekrar tekrar satın alan ve hatta bunların ne işe yaradıklarını bile düşünmeden üretip tüketen bir insanım.

Her sabah traş olmalı, dişlerimi fırçalamalı, deodorant sıkmalıyım ama dikkat de etmem lazım, musluğu lüzumundan fazla açar veya açık .. ( devamı )

ÜVERCİNKA

Sat, 16 Feb 2008 15:13:00 +0200

Böylece bir kere daha boynunlayız sayılı yerlerinden
En uzun boynun bu senin dayanmaya ya da umudu
kesmemeye
Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız
Birden nasıl oluyor sen yüreğimi elliyorsun
Ama nasıl oluyor sen yüreğimi eller ellemez
Sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor
Bütün kara parçalarında
Afrika dahil

Aydınca düşünmeyi iyi biliyorsun eksik olma
Yatakta yatmayı bildiğin kadar
Sayın Tanrıya kalırsa seninle yatmak günah, daha neler
Boşunaymış gibi bunca uzaması saçlarının
Ben böyle canlı saç görmedim ömrümde
Her telinin içinde ayrı bir kalp çarpıyor
Bütün kara parçaları için
Afrika dahil

Senin bir havan var beni asıl saran o
Onunla daha bir değere biniyor soluk almak
Sabahları acıktığı için haklı
Gününü kazanıp kurtardı diye güzel
Birçok çiçek adları gibi güzel
En tanınmış kırmızılarla açan
Bütün kara parçalarında
Afrika dahil

Birlikte mısralar düşünüyoruz ama iyi ama kötü
Boynun diyorum boynunu benim kadar kimse
&.. ( devamı )

Tünelden çıkış...

Sat, 08 Sep 2007 21:54:00 +0300

Şimdi sadece iki tekil şahıs. Yaşanmış her şeyden geriye kalanlar gibi yürüyenlerden ikisi; çok bilinmeyenli denklemlerin sonuçları ya da uzun cümlelerin söylemek istedikleri gibi...

Arada duran sadece geçmiş; hiç bir hatırası olmayan yine de eskittikleri yüzünden bilinen o zebani... Yaşanılan herşeyi görünmez ve gizli bırakan, sinsice arada tutan... Ama, tekil şahıs, aradığını bilmekle kutsanmıştır; her seferinde o hiç bilmedikleri bütün hayatlarının içinden geçip sarılacaklar. O savaşları tekrar tekrar verip; bir karabasanı def edip de huzurla ve umursamazca pencereye çıkmak gibi sarılacaklar... Etrafta geçip giden her şeyin dışında iki canlı...

"Şimdi ben oldum yeniden
Kaçıncı kez yitirdiğim bulduğum
Kardeşim kadar eski bir sokakta seni gördüm

Anladım artık beyaz bir vapurdur aşk
Makine dairesinde söylemediğimiz sözler
Uyutmaz yolcuları sabaha kadar

Seni mi gördüm, çözüldüm geçmiş gibi
Bir karanfil açmış gibi yakamda
Kokladım yalnızlığımı, acıdım kendime sana
Zamanın üzümleri hep şarap olmuş

İlk aşkım deli aşkım bana çare bul, kendine çare bul
Bağlandı elim kolum neyleyim
İlk aşkım deli aşkım bana çare bul, kendine çare bul
Gel çöz beni azat et benden
Bu dünya naylon, anlamak güç
Bırak yıkasın içimizi geçmiş."

.. ( devamı )

Üçlemeden Kurtuluş: Tekil karmaşa... (I)

Fri, 24 Aug 2007 22:17:00 +0300

Sayfaların ortasından:
Ve nihayet başladı, hep o tarif ettmeye çalıştığı aydınlık... alacakaranlık...

Tünelden:
Dönmemeliydi, giderken dahi biliyordu bunu ve hatta aslına bakarsanız gideceğini anladığı zaman dönmeme kararı almıştı sözümona... Çok zor değildi, ki zaten her fil mezarında ölmeliydi...

Ölümden mi korktu yoksa yol üzerinde sahip olduğu melekelerini kullanıp hayattan öcünü mü almak istedi bilinmez...

Dönüyor, buraların böyle olduğunu kimse düşünmez ne de bilen ya da anlatmak isteyenle sık sık karşılaşabilirsiniz. Hatta kimisi ihtişamlı olacağını zanneder. Sırf bu yüzden korkup dona kalanlar vardır; vazgeçenler, korkularından titrerken gururdan vazgeçemeyenler, sonuna dair hayaller kurarak kendini yatıştırmaya çalışırken bir köşecikte kendilerinden geçenler, ki bunlar en acı sürprizle karşılaşırlar. Tünel fazlasıyla rutubetli, sıcak ve boğuktur. Neredeyse 50mt.lik bi genişliğe ve yüksekliğe sahip olmasına rağmen o basık ve karanlık korku yolcunun iliklerine kadar işler. Eğer burada bi'yerde dinlenmeye, soluklanmaya kalkarsa, yolcu başına ne geleceğini bilmeli; Çok geçmeden uyku basacak ve o baygınlıktan kalkana kadar (bu da ancak büyük bir acı ve feryat figan ile olur) sadece gelişkin böcekler ve fareler uzuvlarına zarar vermekle kalmayacak bu yaralar derhal mikrop kapacaktır. O sakatlıkları ile devam edebilen var mıdır kim bilir?

Bizim yolcumuz için de durum pek iç açıcı değil ama en azından bir kaç badire daha atlatacak kadar donanımlı gözüküyor ve işte ilk yetisini burada kullanıp yine burada emin oluyor; Artık tanıklığının bir hükmü yok ve tüm öncekiler de dahil artık hepsi sadece kendisi için... Bu.. ( devamı )

Dövüş Kulübü ve Yüzyıllık Kehanetler [ Dibe vurmak ile kıyıya vurmak farkı ]

Fri, 06 Jul 2007 00:08:00 +0300

Diğer bazı “özel” kitapları olduğu gibi Dövüş Kulübü’nün okumasını da Kâhin kuş’umuz[1] Nietzsche’nin vargılarıyla yapmam gerektiği tavsiyesine uydum ve başladım iyi bir “rastlantı” beklemeye. Yıllar sonra, -çoğunuz gibi ilk önce filmi ile- bir arkadaş evinde rastlaştık. Ön tanışma için iyi bir yer ve zamandı ve modern çağımızda yeni bir “peygamber” ile vcd player vasıtası ile tanışmayı hiç de yadırgamadım. İkinci cd’ye geçtiğimizde nasıl büyük ve gerçek bir ihanetin hikâyesiyle bir kez daha karşı karşıya olduğumu anlamış olmam beni ne kadar heyecanlandırmışsa da bunun sadece hikâyenin bir kısmı olduğunu anlayabilmem ve daha iyi(?) anlamlandırabilmem için az biraz daha zaman gerekecekti. Ve olması gerektiği gibi bir ilk okuma şansından sonra Kâhin kuş’un şu ihtarını bir A4 kâğıdına özenle yazıp, her gün, her kalktığımda görebileceğim bir yere koymak ihtiyacı duydum:

“En tehlikeli yanlış anlama:

Bir kavram vardır ki o olasılıkla birbirine karıştırmaya, iki anlamlılığa izin vermez. Bu ezginlik kavramıdır. Bu sonradan kazanılmış olabilir; doğuştan, yani miras alınmış da olabilir. Her halükarda, O,

"Şehrin Azizleri"

Wed, 13 Jun 2007 17:15:00 +0300

Çok azı telaffuz ederdi ama şimdi herkez fısıldıyor, bu uğultuyu sevmiyorum... Bana bir "gizem"den bahsedecekseniz bile en azından başka bir boyuttan olmasın.

Modifiye etmeye çalıştığı yerli üretim arabayla, sahil yolunda spor araçlarla kapışırken takla atıp içinde yanarak ölen çocuk benim kahramanım. Trene bilet almadan binen ve kontrolden ustalıkla sıyrılan öğrenciler, intihar etmekten bir umut pırıltısı sayesinde değil de bir sonraki kareyi merak ettikleri için vazgeçip ölümlerine devam eden cesur araştırmacı ruhlar, kur yapmaktan korkmayan makyajsız ve ağdasız kadınlar, oturup bir mucize beklemek yerine istediklerinin peşinde koşup kötü şartlara rağmen vazgeçmeyenler, hatalarından gurur perdesi ardına saklanıp korkmayanlar, yalnızlığınız bitene kadar yanınızda duranlar… Yapması gerektiği için yapan, olması gerektiği için olduran, durması gerektiği için durdurabilenler... Benim kahramanlarım bunlar.

Çalmayacaksın, tecavüz etmeyeceksin, öldürmeyeceksin çünkü eğer bunları .. ( devamı )

İnanamazsın....

Fri, 20 Apr 2007 03:28:00 +0300

Mutlu olmak için hiç bir şansımız yok.. Çünkü ihtimallerin korkusu baskındır ve daha iyisi 'belirmemiş bir ideal' olarak kafa kurcalayacak...

.. ( devamı )

bakınca anlaşılıyor sanki

Sun, 15 Apr 2007 20:04:00 +0300

...bazı insanlar kendilerine ait ve daha büyük tapınaklar istemeye başladıklarında modern devlette şekillenmeye başlamıştı...

.. ( devamı )

"Bir tarife doğru"

Wed, 11 Apr 2007 16:31:00 +0300

..."Turgeniev'in romanı yalnız geçen asrın Rus hayatına değil insanlığın alın yazısına da ışık tutar. Nesiller arasındaki çatışma buhran çağlarının ezelî dramı. Bazarovlar dün de yaşıyordu, yarın da yaşayacak. Kitapta anlatılan 1840'ların tutucu babalarıyla 1860'ların devrimci çocukları arasındaki uyuşmazlık. Çocuklar nesli, kendilerini yalnız kültürde değil kamu hayatının bütününde kabul ettirmeğe başlamış: Hoyrat ve maddeci. Bu genç radikallerin tek vatanı var: Nihilizm, Çevre iğrenç, hayat abes. Nihilizm: Bir kale, bir zırh, bir gerekçe. Evet, Bazarov, yalnız 1869'ların değil, zamanımızın da kahramanı. Bir Amerikan yazarı, “Adeta ilk Bolşevik, diyor.. Daha doğrusu günümüzdeki öfkeli genç adamın orijinali.” Ne var ki, bu şeytanî çehre, Rus tarihinde sık sık karşımıza çıkar. Eleştirmek için bakar dünyaya, yermek için konuşur.

Estetik değerleri küçümser Bazarov, geleneğe ve bütün sosyal değerlere tepeden bakar. Küstahtır, tok sözlüdür. Huy edinmiştir kabalığı. Beylik yargıların hüküm sürdüğü bir dünyada şaşkınlık, öfke, tiksinti uyandırır.

Turgeniev'in nihilisti beatnik (bitnik) olarak karşımıza çıkıyor şimdi. Her ikisinde de ödün vermeyen bir doğruluk. Her ikisi de yalancı kelimelere düşman. İkisi için de dünya yavanlıklarla dolu, insanı canından bezdiren yavanlıklar. Aynı çevreden kopuş, aynı hayal kırıklığı ve aynı tahrip susuzluğu. Ne var ki Bazarov'la arkadaşları yıkmak için yıkmak istemezler; amaçları: Yeni ve daha iyi bir dünyayı kurmak için zemini temizlemek.

Nihilistler, Rus tarihinin çeşitli dönemlerinde başka başka çehrelerle sahneye çıkarlar. “Ecinniler” de.. ( devamı )